Het beheer van badzones in wooncomplexen aan de Costa Blanca en de rest van de Comunitat Valenciana is niet alleen een kwestie van esthetiek, maar een zwaarwegende wettelijke verantwoordelijkheid. Met de komst van het zomerseizoen is het imperatief dat de Verenigingen van Eigenaren controleren of zij voldoen aan de geldende regelgeving voor gemeenschappelijke zwembaden om boetes te vermijden die de jaarlijkse begroting van het gebouw in gevaar kunnen brengen.
In dit artikel analyseren we de wettelijke vereisten, de rol van de badmeester en de sanitaire verplichtingen volgens het huidige juridische kader van 2026.
Om de regelgeving zwembaden gemeenschappen buren in ons gebied te begrijpen, moeten we uitgaan van twee wetgevingsniveaus. Enerzijds stelt het Koninklijk Besluit 742/2013 de basis technische- en sanitaire criteria op nationaal niveau vast. Anderzijds, en specifieker voor onze wooncomplexen in Alicante en Valencia, regelt het Decreet 85/2018 van de Consell de hygiënisch-sanitaire voorwaarden van zwembaden voor collectief gebruik.
De vereniging is, als eigenaar van de voorziening, verantwoordelijk voor:
Het in stand houden van de waterkwaliteit volgens de wettelijke chemische parameters.
Het waarborgen van de veiligheid van gebruikers en de integriteit van de installaties.
Het melden van eventuele sanitaire incidenten aan de Conselleria de Sanidad Universal y Salud Pública.
Het is verplicht om te beschikken over een registratiedossier, fysiek of digitaal, waarin dagelijks de controles van pH, desinfectiemiddelen (chloor), troebelheid en transparantie worden bijgehouden. Deze gegevens moeten altijd ter beschikking staan van de inspecteurs van de Generalitat Valenciana.
In verenigingen met minder dan 200 m2 wateroppervlak (gebruikelijk bij kleine appartementsblokken of privévilla’s) is de aanwezigheid van een badmeester niet wettelijk verplicht, maar de vereniging blijft verantwoordelijk voor de veiligheid en moet voldoen aan de overige hulpmaatregelen, zoals het hebben van een EHBO-koffer en een telefoonnummer voor noodgevallen.
Het onderhoud van zwembaden in gebieden met veel zonnestraling zoals Alicante vereist een hogere technische precisie. Door de hitte verdampt chloor sneller en nemen micro-organismen sneller toe.
Om het water geschikt te maken om in te baden volgens de Conselleria de Sanidad, moet het voldoen aan:
pH: Tussen 7.2 en 7.6.
Vrij restchloor: Tussen 0.5 en 2.0 mg/l.
Isocyanuurzuur: Maximaal 75 mg/l (als gestabiliseerde chloorsoorten worden gebruikt).
Naast het water schrijft de regelgeving ook een schoonmaak- en desinfectieplan voor voor de gemeenschappelijke ruimtes (douches, kleedkamers en zwembadoevers) en een contract voor ongediertebestrijding (DDD) dat van kracht is. Het niet naleven van deze protocollen kan leiden tot een voorwaardelijke sluiting van de voorziening door de lokale autoriteiten.
Voldoen aan de regelgeving voor gemeenschappelijke zwembaden 2026 mag niet worden gezien als een last, maar als de beste manier om het bezit van de eigenaren en de veiligheid van baders te beschermen. In zo’n toeristisch gebied als het onze is het hebben van gecertificeerde installaties een onmiskenbare toegevoegde waarde voor elke vastgoedbezitter.
Officiële referentie: U kunt de volledige tekst van Decreet 85/2018 in de DOGV raadplegen voor specifieke details over vergunningen en sancties.
Hoewel Decreet 85/2018 niet expliciet omheining verplicht stelt in alle reeds bestaande verenigingen, eist het wel dat er maatregelen zijn die voorkomen dat minderjarigen er per ongeluk bij kunnen wanneer het zwembad niet in gebruik is of buiten de vastgestelde uren met badmeester.
Volgens de laatste hervorming van de Wet op de Horizontale Eigendom (art. 21) kan de vereniging de toegang tot het zwembad ontnemen aan buren met openstaande schulden, mits dit wordt goedgekeurd in de algemene vergadering en het geen discriminerende maatregel is.
Dat wordt beschouwd als een ernstige overtreding. De maandelijkse analyses die door geaccrediteerde externe laboratoria worden uitgevoerd, zijn het enige wettelijke bewijs dat de vereniging heeft bij een mogelijke klacht wegens een infectie of een probleem van volksgezondheid.
De regelgeving verbiedt het niet expliciet, maar de meeste huishoudelijke reglementen beperken het om lawaai te voorkomen en omdat de aansprakelijkheid bij een ongeval wettelijk gezien bij de vereniging ligt als er niet voldoende kunstlicht is of geen badmeester aanwezig is binnen het vastgestelde tijdschema.